CLOMID

CLOMID (tabletki cytrynianu klomifenu) jest doustnym, niesteroidowym stymulantem owulacyjnym określanym chemicznie jako cytrynian.

Cytrynian klomifenu występujący w kolorze bladym lub bladożółtym, zasadniczo bezwonny, krystaliczny proszek. Jest dobrze rozpuszczalny w metanolu, rozpuszczalny w etanolu, słabo rozpuszczalny w acetonie, wodzie i chloroformie i nierozpuszczalny w eterze.

Każda biała tabletka z rowkiem dzielącym, zawiera 50 mg cytrynianu klomifenu. Tabletka zawiera również następujące składniki: skrobię kukurydzianą, laktozę, stearynian magnezu, skrobię kukurydzianą i sacharozę.

WSKAZANIA DO STOSOWANIA CLOMIDU

CLOMID jest wskazany w leczeniu zaburzeń owulacji u kobiet pragnących zajść w ciążę. Przed rozpoczęciem terapii CLOMID należy wykluczyć inne przyczyny utrudnień w zajściu w ciążę lub odpowiednio je leczyć. Pacjentki z największym prawdopodobieństwem osiągnięcia sukcesu w leczeniu klomifenem to pacjentki z zespołem policystycznych jajników, zespołem braku miesiączki, brakiem miesiączki po ustnej antykoncepcji oraz niektóre przypadki wtórnego braku miesiączki o nieokreślonej etiologii.

Podstawowy wykres temperatury ciała lub inne odpowiednie testy mogą pomóc pacjentce i jej lekarzowi określić, czy wystąpiła owulacja. Po ustaleniu owulacji każdy cykl CLOMID należy rozpocząć około piątego dnia. Nie zaleca się długotrwałej terapii przekraczającej łącznie około sześciu cykli (w tym trzy cykle owulacyjne). 

CLOMID jest wskazany tylko u pacjentek z wykazaną dysfunkcją owulacji, które spełniają opisane poniżej warunki:

Pacjentki, które nie są w ciąży.

Pacjentki bez torbieli jajnika. CLOMID nie powinien być stosowany u pacjentek z powiększeniem jajników, z wyjątkiem pacjentów z zespołem policystycznych jajników. Dokładne badanie jest konieczne przed pierwszym i każdym kolejnym cyklem leczenia CLOMID.

Pacjentki bez nieprawidłowego krwawienia z pochwy. W przypadku nieprawidłowego krwawienia z pochwy, pacjentkę należy dokładnie zbadać, aby upewnić się, że nie występują zmiany nowotworowe.

Pacjentki z prawidłową czynnością wątroby.

Ponadto pacjentki zakwalifikowane do terapii CLOMID należy ocenić pod kątem:

Poziomu estrogenu. Pacjentki powinny mieć odpowiedni poziom endogennego estrogenu. Obniżony poziom estrogenu, choć mniej korzystny, nie wyklucza skutecznej terapii.

Niewydolności przysadki lub jajników. Nie można oczekiwać, że terapia CLOMID zastąpi specyficzne leczenie innych przyczyn niewydolności owulacyjnej.

Endometrioza i rak endometrium. Zapadalność na endometriozę i raka endometrium wzrasta wraz z wiekiem, podobnie jak częstość występowania zaburzeń owulacji. W tej grupie przed terapią CLOMID należy zawsze wykonać biopsję endometrium.

Inne przeszkody w ciąży, które mogą obejmować zaburzenia tarczycy, zaburzenia nadnerczy, hiperprolaktynemię i niepłodność spowodowaną czynnikiem męskim.

Mięśniaki macicy. Należy zachować ostrożność podczas stosowania CLOMID u pacjentek z mięśniakami macicy ze względu na możliwość dalszego powiększenia się mięśniaków.

Nie ma odpowiednich lub dobrze kontrolowanych badań, które wykazałyby skuteczność CLOMID w leczeniu niepłodności męskiej. Ponadto, u mężczyzn stosujących klomifen zgłaszano guzy jąder i ginekomastię. Związek przyczynowo-skutkowy pomiędzy doniesieniami o guzach jąder a podawaniem CLOMID nie jest znany.

Chociaż literatura medyczna sugeruje różne metody, nie ma powszechnie akceptowanego standardowego schematu terapii skojarzonej (tj. CLOMID w połączeniu z innymi lekami wywołującymi owulację). Podobnie, nie ma standardowego schematu CLOMID do indukcji owulacji w programach zapłodnienia in vitro w celu wyprodukowania komórek jajowych do zapłodnienia i ponownego wprowadzenia, w związku z czym CLOMID nie jest zalecany do tych zastosowań.

Clomid czyli clomifene- idealny na odblok po cyklu
Klikając w zdjęcie, zostaniesz przeniesiony na stronę sklepu z Clomidem

DAWKOWANIE I SPOSÓB PODAWANIA CLOMIDU

Badanie i leczenie kandydatek do terapii CLOMID powinny być nadzorowane przez lekarzy z doświadczeniem w leczeniu zaburzeń ginekologicznych lub endokrynologicznych. Pacjentki powinny być skierowane do leczenia CLOMID tylko po dokładnej ocenie diagnostycznej. Plan terapii należy nakreślić z wyprzedzeniem. Cel terapeutyczny należy zrównoważyć z potencjalnymi zagrożeniami i omówić z pacjentką.

Owulacja występuje najczęściej od 5 do 10 dni po podaniu CLOMID. W tym czasie przydatne mogą być odpowiednie testy w celu określenia owulacji.

Leczenie pacjentki należy rozpocząć od małej dawki 50 mg dziennie (1 tabletka) przez 5 dni. Dawkę należy zwiększyć tylko u pacjentek, u których nie występuje owulacja w odpowiedzi na cykliczne podanie 50 mg CLOMID. Małe dawkowanie lub czas trwania kuracji są szczególnie zalecane, jeśli podejrzewa się niezwykłą wrażliwość na gonadotropinę przysadkową, na przykład u pacjentek z zespołem policystycznych jajników.

Pacjentkę należy dokładnie zbadać, aby wykluczyć ciążę, powiększenie jajników lub tworzenie się torbieli jajnika między każdym cyklem leczenia.

Jeśli planowane jest krwawienie wywołane progestyną lub jeśli przed terapią wystąpi samoistne krwawienie z macicy, schemat dawkowania 50 mg na dobę przez 5 dni należy rozpocząć w piątym dniu cyklu lub około tego dnia. Terapię można rozpocząć w dowolnym momencie u pacjentki, u której w ostatnim czasie nie wystąpiło krwawienie z macicy. Gdy owulacja występuje przy tej dawce, nie ma korzyści ze zwiększania dawki w kolejnych cyklach leczenia.

Jeśli po pierwszym cyklu leczenia nie wystąpi owulacja, należy rozpocząć podawanie 100 mg na dobę (dwie tabletki po 50 mg podawane jako pojedyncza dawka dobowa) przez 5 dni. Cykl ten można rozpocząć już 30 dni po poprzednim, po podjęciu środków ostrożności w celu wykluczenia ciąży. Nie zaleca się zwiększania dawki ani czasu trwania terapii powyżej 100 mg / dobę przez 5 dni.

Większości pacjentek, u których CLOMID wywoła owulację, zazwyczaj udaje się to po pierwszym cyklu terapii. Jeśli owulacja nie wystąpi po trzech cyklach, dalsze leczenie CLOMID-em nie jest zalecane i należy ponownie ocenić stan pacjentki. Jeśli wystąpią trzy reakcje owulacyjne, ale ciąża nie została osiągnięta, dalsze leczenie nie jest zalecane. Jeśli po odpowiedzi owulacyjnej nie wystąpią miesiączki, należy ponownie ocenić stan pacjentki. Nie zaleca się długotrwałej terapii cyklicznej przekraczającej łącznie około sześciu cykli.

W sklepie wielkamasa.pl, kupisz apteczny clomid
apteczny clomid od signagil tylko na wielkamasa.pl, kliknij w zdjęcie by dokonać zakupu

Skutki uboczne i interakcje lekowe z Clomidem

CLOMID, w zalecanych dawkach, jest ogólnie dobrze tolerowany. Działania niepożądane były zwykle łagodne i przemijające, a większość z nich ustępowała natychmiast po przerwaniu leczenia. Działania niepożądane zgłaszane u pacjentek leczonych cytrynianem klomifenu podczas badań klinicznych znajdują się poniżej.

Częstość występowania zdarzeń niepożądanych w badaniach klinicznych (zdarzenia większe niż 1%):

Powiększenie jajników -13.6%

Obrzęk naczynioruchowy -10.4%

Dyskomfort / rozdęcie / wzdęcia brzucha lub miednicy – 5.5%

Nudności i wymioty – 2.2%

Dyskomfort piersi – 2.1%

Objawy wizualne (niewyraźne widzenie, światła, męty, fale, nieokreślone dolegliwości wzrokowe, światłowstręt, podwójne widzenie, mroczki, fosfeny) – 1,5%

Ból głowy – 1.3%

Nieprawidłowe krwawienie z macicy – 1.3%

Plamienia międzymiesiączkowe, krwotoki miesiączkowe – 1.2%

W badaniach klinicznych u mniej niż 1% pacjentek zgłaszano następujące zdarzenia niepożądane: ostre bóle brzucha, zwiększenie apetytu, zaparcie, zapalenie skóry lub wysypka, depresja, biegunka, zawroty głowy, zmęczenie, wypadanie włosów, zwiększona częstość oddawania moczu, bezsenność, napięcie nerwowe, suchość pochwy, , zwiększenie lub utrata masy ciała.

Nie udokumentowano interakcji leków z CLOMID.

Nie zgłoszono tolerancji, nadużyć ani uzależnienia od CLOMID.

OSTRZEŻENIA

Należy poinformować pacjentki, że podczas leczenia produktem CLOMID mogą czasami wystąpić zamazania lub inne objawy wizualne, takie jak plamki lub błyski (migoczące mroczki). Częstość występowania tych objawów wzrokowych wzrasta wraz ze wzrostem całkowitej dawki lub czasu trwania terapii. Te zaburzenia widzenia są zwykle odwracalne; jednakże zgłaszano przypadki przedłużających się zaburzeń, a niektóre występowały po zaprzestaniu leczenia CLOMID. Zaburzenia widzenia mogą być nieodwracalne, zwłaszcza przy zwiększonej dawce lub czasie trwania terapii. Należy ostrzec pacjentki, że te wizualne objawy mogą spowodować, że czynności takie jak prowadzenie samochodu lub obsługiwanie maszyn są bardziej niebezpieczne niż zwykle, szczególnie w warunkach zmiennego oświetlenia.

Chociaż etiologia tych objawów wzrokowych nie została jeszcze poznana, pacjentki z jakimikolwiek objawami wzrokowymi powinny przerwać leczenie i niezwłocznie poddać się pełnej ocenie okulistycznej.

Zgłaszano występowanie zespołu hiperstymulacji jajników (OHSS) u pacjentek otrzymujących terapię cytrynianem klomifenu w celu wywołania owulacji. W niektórych przypadkach OHSS wystąpił po cyklicznym stosowaniu cytrynianu klomifenu lub po zastosowaniu go w połączeniu z gonadotropinami. W związku z OHSS opisywano przemijające nieprawidłowości w testach czynności wątroby sugerujące zaburzenia, którym mogą towarzyszyć zmiany morfologiczne w biopsji wątroby.

OHSS to zdarzenie medyczne różniące się od niepowikłanego powiększenia jajników. Objawy kliniczne tego zespołu w ciężkich przypadkach mogą obejmować duże powiększenie jajników, objawy żołądkowo-jelitowe, wodobrzusze, duszność, skąpomocz i wysięk w opłucnej. Wczesne objawy ostrzegawcze OHSS to ból i wzdęcia brzucha, nudności, wymioty, biegunka i zwiększenie masy ciała. Mogą wystąpić podwyższone stężenia steroidów w moczu, różnego stopnia zaburzenia równowagi elektrolitowej, hipowolemia, hemokoncentracja i hipoproteinemia. Ze względu na kruchość powiększonych jajników w ciężkich przypadkach badanie jamy brzusznej i miednicy powinno być wykonywane bardzo ostrożnie.

Aby zminimalizować ryzyko związane ze sporadycznym nieprawidłowym powiększeniem jajników związanym z leczeniem CLOMID, należy stosować najniższą dawkę zgodną z oczekiwanymi wynikami klinicznymi. Maksymalne powiększenie jajnika, fizjologiczne lub nieprawidłowe, może wystąpić dopiero po kilku dniach od zaprzestania stosowania zalecanej dawki preparatu CLOMID. Niektóre pacjentki z zespołem policystycznych jajników, które są niezwykle wrażliwe na gonadotropiny, mogą wykazywać przesadną odpowiedź na zwykłe dawki CLOMID. Dlatego podczas pierwszego cyklu leczenia pacjentki z zespołem policystycznych jajników należy rozpoczynać od najmniejszej zalecanej dawki i najkrótszego czasu trwania leczenia.

Jeśli dojdzie do powiększenia jajnika, nie należy stosować dodatkowej terapii CLOMID, dopóki jajniki nie powrócą do rozmiarów sprzed leczenia, a dawkę lub czas trwania następnego kursu należy zmniejszyć. Powiększenie jajników i tworzenie się torbieli związane z leczeniem CLOMID zwykle ustępuje samoistnie w ciągu kilku dni lub tygodni po zaprzestaniu leczenia. Potencjalna korzyść z późniejszej terapii CLOMID w takich przypadkach powinna przewyższać ryzyko, o ile nie ma wskazań chirurgicznych do laparotomii, takie powiększenie torbielowate należy zawsze leczyć zachowawczo.

Nie określono związku przyczynowego między hiperstymulacją jajników a rakiem jajnika. Jednakże, ponieważ sugerowano korelację między rakiem jajnika a nieródkami, niepłodnością i wiekiem, jeśli torbiele jajnika nie ustępują samoistnie, należy przeprowadzić dokładną ocenę, aby wykluczyć obecność nowotworu.

ŚRODKI OSTROŻNOŚCI PRZY STOSOWANIU CLOMIDU

Należy zwrócić szczególną uwagę na dobór kandydatów do terapii CLOMID. Badanie miednicy jest konieczne przed leczeniem i przed każdym kolejnym jego cyklem.

Nie przeprowadzono długoterminowych badań toksyczności na zwierzętach w celu oceny potencjału rakotwórczego lub mutagennego cytrynianu klomifenu.

Ciąża a Clomid

Stosowanie CLOMID u kobiet w ciąży jest przeciwwskazane, gdyż leczenie CLOMID nie przynosi korzyści.

Dostępne dane dotyczące ludzi nie wskazują na zwiększone ryzyko wad wrodzonych powyżej podstawowego ryzyka, jednak badania toksykologiczne reprodukcji na zwierzętach wykazały zwiększoną utratę zarodka i płodu oraz wady strukturalne u potomstwa. Jeśli lek ten jest stosowany w czasie ciąży lub jeśli pacjentka zajdzie w ciążę podczas przyjmowania tego leku, należy ją poinformować o potencjalnym ryzyku dla płodu.

Rozważania kliniczne

Aby uniknąć nieumyślnego podania CLOMID we wczesnej ciąży, podczas każdego cyklu leczenia należy przeprowadzać odpowiednie testy w celu określenia, czy wystąpiła owulacja lub ciąża. Pacjentki należy dokładnie zbadać, aby wykluczyć powiększenie jajników lub tworzenie się torbieli jajnika między każdym cyklem leczenia. Następny cykl terapii CLOMID należy odłożyć do czasu wykluczenia tych stanów.

Dane dotyczące ludzi

Dostępne dane dotyczące ludzi z badań epidemiologicznych nie wykazują żadnego widocznego związku przyczynowo-skutkowego między ekspozycją na cytrynian klomifenu a zwiększonym ryzykiem ogólnych wad wrodzonych lub jakiejkolwiek konkretnej anomalii. Jednak ze względu na niewielką liczbę przypadków wad wrodzonych występujących u kobiet leczonych cytrynianem klomifenu te badania epidemiologiczne pozwoliły jedynie wykluczyć duże różnice w ryzyku. W badaniach nie uwzględniono czynników związanych z obniżoną płodnością kobiet i nie można było uwzględnić innych ważnych czynników zakłócających. Ponadto, dostępne dane nie potwierdzają zwiększonego odsetka samoistnych poronień wśród kobiet z obniżoną płodnością leczonych cytrynianem klomifenu w celu wywołania owulacji.

Matki karmiące

Nie wiadomo, czy CLOMID przenika do mleka ludzkiego. Ponieważ wiele leków jednak przenika, należy zachować ostrożność podczas podawania preparatu CLOMID kobiecie karmiącej. U niektórych pacjentek CLOMID może zmniejszać laktację.

Rak jajnika

Długotrwałe stosowanie cytrynianu klomifenu w tabletkach może zwiększyć ryzyko granicznego lub inwazyjnego guza jajnika.

Przedawkowanie

Nie zgłaszano działań toksycznych towarzyszących ostremu przedawkowaniu CLOMID. Objawy przedmiotowe i podmiotowe przedawkowania w wyniku zastosowania większej niż zalecana dawka podczas leczenia CLOMID obejmują nudności, wymioty, uderzenia naczynioruchowe, zaburzenia widzenia, plamy lub błyski, mroczki, powiększenie jajników z bólem miednicy lub brzucha.

Przeciwwskazania

Nadwrażliwość

CLOMID jest przeciwwskazany u pacjentek ze stwierdzoną nadwrażliwością lub alergią na cytrynian klomifenu lub którykolwiek z jego składników.

Ciąża

Stosowanie preparatu CLOMID u kobiet w ciąży jest przeciwwskazane (patrz: środki ostrożności).

Choroba wątroby

Terapia CLOMID jest przeciwwskazana u pacjentek z chorobami wątroby lub zaburzeniami czynności wątroby.

Nieprawidłowe krwawienie z macicy

CLOMID jest przeciwwskazany u pacjentek z nieprawidłowym krwawieniem z macicy o nieokreślonym pochodzeniu.

Cysty jajników

CLOMID jest przeciwwskazany u pacjentek z torbielami jajników lub powiększeniem jajników niezwiązanym z zespołem jajników policystycznych.

Inne

CLOMID jest przeciwwskazany u pacjentek z niekontrolowaną dysfunkcją tarczycy lub nadnerczy, lub z organicznymi zmianami wewnątrzczaszkowymi, takimi jak guz przysadki.

Farmakologia kliniczna

CLOMID jest lekiem o znacznym działaniu farmakologicznym. Dzięki starannemu doborowi i właściwemu postępowaniu z pacjentką, CLOMID okazał się użyteczną terapią dla pacjentek bez owulacji pragnących zajść w ciążę.

Cytrynian klomifenu jest zdolny do interakcji z tkankami zawierającymi receptory estrogenowe, w tym z podwzgórzem, przysadką mózgową, jajnikiem, endometrium, pochwą i szyjką macicy. Może konkurować z estrogenem o miejsca wiązania estrogenu z receptorem i może opóźniać uzupełnienie wewnątrzkomórkowych receptorów estrogenowych. Cytrynian klomifenu inicjuje serię zdarzeń endokrynologicznych, których kulminacją jest przedowulacyjny wyrzut gonadotropin, a następnie pęknięcie pęcherzyka. Pierwszym zdarzeniem endokrynologicznym będącym odpowiedzią na przebieg terapii klomifenem jest zwiększenie wydzielania gonadotropin przysadkowych. To zapoczątkowuje steroidogenezę i folikulogenezę, powodując wzrost pęcherzyka jajnikowego i wzrost poziomu krążącego estradiolu. Po owulacji poziom progesteronu i estradiolu w osoczu wzrasta i spada, tak jak w normalnym cyklu owulacyjnym.

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *